Wanneer je huilt om een fictief personage: wat dat over jezelf zegt

Ken je dat gevoel? Je zit relaxed op de bank, kijkt een serie op Netflix of Disney+, en dan gebeurt het.

Die ene scène, dat ene moment. Je voelt een brok in je keel, je ogen worden vochtig en voor je het weet biggelen de tranen over je wangen.

Je huilt om een personage dat niet eens echt bestaat. Even later voel je je misschien een beetje raar. Is dit normaal? Wat zegt dit over mij?

Goed nieuws: je bent absoluut niet de enige en het is zeker niet raar. Sterker nog, het zegt juist heel veel goeds over je. Laten we dit eens rustig uitpluizen.

Waarom voelen we zoveel voor personages die niet bestaan?

Het is een vreemd fenomeen als je erover nadenkt. We huilen niet om een daadwerkelijke gebeurtenis in ons leven, maar om een verhaal dat iemand heeft verzonnen.

Toch is het gevoel dat je ervaart honderd procent echt. Je hersenen maken namelijk geen onderscheid tussen echte emoties en fictieve situaties op dat moment. Wanneer je een goed verhaal hoort of ziet, activeer je dezelfde delen in je brein die ook actief zijn bij echte sociale interacties. Je hersenen reageren op de gezichtsuitdrukkingen van de acteur en de sfeer van de muziek.

De kracht van verhalen

Het is een soort empathie-oefening die je ondergaat zonder dat je het door hebt. Mensen zijn al eeuwenlang verhalenvertellers.

Van de grottekeningen tot aan de moderne blockbuster: we willen verhalen horen en voelen.

Wanneer je huilt om een personage, toon je aan dat je in staat bent om volledig op te gaan in een andere wereld. Je bent niet passief aan het kijken; je bent emotioneel betrokken. Dit betekent niet dat je zwak bent of te veel tv kijkt. Het betekent dat je een levendige verbeelding hebt en gevoelig bent voor kunst en emotie.

Het bewijs: je hersenen zijn de echtheid vergeten

Er is een interessante theorie over hoe ons brein omgaat met media. Stel je voor dat je een film kijkt waarin een geliefd personage overlijdt.

Je voelt verdriet, boosheid of teleurstelling. Op dat moment maakt je lichaam stofjes aan die horen bij echt verdriet, zoals cortisol (een stresshormoon) en endorfine (om troost te zoeken). Je lichaam is zo slim ingericht dat het reageert op signalen van gevaar of verdriet, ongeacht of die signalen uit de echte wereld komen of van een scherm.

Identificatie en herkenning

Dus als je de tranen voelt opwellen tijdens het kijken naar een serie op Videoland of Disney+, is dat je brein dat doet wat het moet doen: reageren op emotionele prikkels.

Veel mensen huilen niet per se omdat het personage verdrietig is, maar omdat ze zichzelf erin herkennen. Misschien herken je de eenzaamheid van een personage, de strijd tegen onrecht, of de pijn van een verbroken relatie. Wanneer jij je kunt identificeren met een schurk of een held, zegt dat iets over je emotionele intelligentie.

Het toont aan dat je begrip hebt voor complexe situaties. Je ziet niet alleen zwart of wit, maar begrijpt dat iedereen een eigen verhaal heeft. Dit maakt je een empathisch mens.

Wat zegt het over je persoonlijkheid?

Als je vaak huilt bij films, series of boeken, dan is dat een teken van een aantal sterke persoonlijkheidskenmerken.

Je hebt een hoog empathisch vermogen

Dit is de meest voor de hand liggende eigenschap. Empathie is het vermogen om je in te leven in de gevoelens van een ander. Als jij je zorgen maakt om het lot van een personage in een verhaal, dan ben je iemand die snel de emoties van anderen aanvoelt.

Dit is een superkracht in het echte leven. Je bent vaak een goede vriend, partner of collega omdat je aanvoelt wat er speelt, zonder dat het gezegd hoeft te worden.

Je bent creatief en verbeeldingsrijk

Om echt te kunnen huilen om een verhaal, moet je je een wereld kunnen voorstellen die er (nog) niet is.

Ontdek hier de troost van fictie. Je hersenen bouwen bruggen tussen de beelden die je ziet en de emoties die je voelt. Mensen die dit snel kunnen, zijn vaak creatief denkers. Of je nu huilt om de emotie in een Disney-film of de tragiek in een serie op Netflix, je verbeelding doet hard zijn werk.

Je bent niet bang voor emoties

In een wereld waar we vaak geleerd wordt om "sterk" te zijn en emoties weg te stoppen, is het uiten van verdriet om een verhaal een teken van moed. Je onderdrukt je gevoelens niet.

Je laat ze toe, ook al is de aanleiding fictief, zoals in romans over rouw en boosheid. Dit kan helpen om je eigen emoties in het echte leven beter te verwerken. Rouwen via lezen is een veilige oefening voor je gevoelsleven.

Wanneer je juist NIET kunt huilen

Uit de ruwe bronnen kwam ook een interessante vraag: "Is het raar dat ik niet kan huilen als ik iets kijk?" Dit is net zo normaal. Niet iedereen reageert op dezelfde manier op emoties.

Sommige mensen voelen diep van binnen veel, maar uiten dit niet door te huilen.

Dat betekent niet dat ze niet meeleven. Er is geen "juiste" manier om te reageren op een verhaal. De een huilt bij de eerste de beste treurige scène in een film, de ander voelt alleen maar een intense druk op de borst. Beide reacties zijn valide en zeggen niets over je capaciteit tot liefhebben of meevoelen.

De donkere kant: identificatie met schurken

Er is nog een ander aspect dat de moeite waard is om te noemen.

Wat als je je niet identificeert met de held, maar met de schurk? Veel mensen schrikken hiervan, maar volgens psychologen en schrijvers is dit vaak een teken van een goed verhaal en een complex brein. De beste schurken in boeken en films zijn diegene die je kunt begrijpen.

Ze hebben vaak een motivatie die logisch is, ook al zijn hun daden verkeerd. Als jij je kunt identificeren met een "slechterik", betekent dit dat je begrijpt dat de wereld niet zwart-wit is.

Je ziet de nuances. Je begrijpt frustratie, wraak of de drang om controle te hebben.

Dit zegt niet dat jij een slecht persoon bent; het zegt dat je inzicht hebt in de donkere kant van de menselijke psyche. Het toont aan dat je verder kijkt dan het oppervlak.

Conclusie: emoties zijn menselijk, ook voor fictie

Dus, de volgende keer dat je een traan wegtwijfelt tijdens het kijken naar je favoriete serie op Amazon Prime of HBO, laat het dan gewoon gebeuren.

Je bent niet raar. Je bent empathisch, creatief en emotioneel betrokken. Huilen om een fictief personage is een bewijs dat je hart nog klopt en dat je in staat bent om diep te voelen. Het is een gave, geen zwakte. Dus pak je zakdoek, geniet van het verhaal en wees trots op je emoties.